هلاكت
و نقصان انسان نیز در فراموش نمودن این جنبه است كه براى جاى دیگر آفریده
شده و باید مبدأ و معاد شناس گردد و به واسطه غفلت از خدا و فراموشى آخرت، خودش را چون سایر حیوانات می پندارد كه باید وقتش را صرف
خوردن و خفتن و آمیزش و به دست آوردن مقدماتش نماید؛ مانند بهائم و چهار
پایان. یا
عمده وقتش را صرف غلبه و استیلا بر دیگران می نماید؛ مانند درندگان و حال
آن كه خوردن و خفتن و آمیزش جنسى آفریده نشده بلكه چون لازمه این جسم و
مركب بدن و دوام و بقاى آن، این امور است، به خاطر ناچارى به مقدارى كه
ضرورى است باید شخص آنها را انجام دهد نه اینكه همتش را در این امور مادى
قرار دهد.
بیچاره انسان كه آنچه مقتضى گوهر ذاتش می باشد فراموش
نموده و تحصیل نمی كند. وا اسفا! از روزى كه از این مستى، هشیار گردد و از
این جنون افاقه یابد و بترسان ایشان را از روز حسرت، هنگامى كه كار از كار بگذرد.
صلاه الخاشعین/ آیت الله دستغیب

از اصحاب محمد(ص) آنان كه حافظان دین و رازداران او هستند، مى دانند، كه
هرگز از فرمان خدا و پیامبرش سر برنتافته ام. و پیامبرش را به جان و
دل یارى كرده ام، آنجا كه پهلوانان واپس مى نشستند و گامها از پیش تاختن در مى ماندند. و این
شجاعتى بود كه خدا مرا به آن گرامى داشته بود.




